królik
See also: Królik
Polish
Etymology
król (“archaic word for rabbit”) + -ik (diminutive suffix), from Proto-Slavic *korlikъ, a calque of Middle High German küniklīn, künlin, künglin, itself from Latin cunīculus (“rabbit”), from Ancient Greek κύνικλος (kúniklos).
Pronunciation
- IPA(key): /ˈkru.lʲik/
Audio (file)
Noun
królik m anim
- rabbit (mammal)
- (rare) diminutive of król
- 1922, Janusz Korczak, Król Maciuś Pierwszy
- Ooo, król idzie, królik! O, jaki malutki! Płaczesz, króliku Maciusiu? Chodź, nosek ci utrzemy.
- 1922, Janusz Korczak, Król Maciuś Pierwszy
Declension
declension of królik
| singular | plural | |
|---|---|---|
| nominative | królik | króliki |
| genitive | królika | królików |
| dative | królikowi | królikom |
| accusative | królika | króliki |
| instrumental | królikiem | królikami |
| locative | króliku | królikach |
| vocative | króliku | króliki |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.