koppel

Pronunciation

• IPA^(key): /ˈkɔ.pəl/

• Audio

  (file)

• Hyphenation: kop‧pel

Noun

koppel n (plural koppels, diminutive koppeltje n)

1. Couple (pair, duo).

   Mark en Elizabeth vormen een leuk koppel.

   Mark and Elizabeth make a nice couple.

2. Torque.

   Deze Audi heeft een koppel van 530 Nm.

   This Audi has a torque of 530 Nm.

Verb

koppel

1. first-person singular present indicative of koppelen
2. imperative of koppelen

Anagrams

• kloppe

Etymology

From Middle Low German koppel (“pasture”).

Noun

koppel (genitive kopli, partitive koplit)

1. a pasture enclosed by a fence; a paddock

Verb

koppel

1. First-person singular present of koppeln.
2. Imperative singular of koppeln.

Noun

koppel n

1. a leash (long cord for dogs)