ketil
See also: Ketil
Elfdalian
Etymology
From Old Norse ketill, from Latin catillus. Cognate with Swedish kittel.
Noun
ketil m
Inflection
Declension of ketil
Faroese
Etymology
From Old Norse ketill, from Latin catillus. Cognate with Swedish kittel.
Noun
ketil m (genitive singular ketils, plural ketlar)
Declension
| Declension of ketil | ||||||
| Singular | Plural | |||||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |||
| Nominative | ketil | ketilin | ketlar | ketlarnir | ||
| Accusative | ketil | ketilin | ketlar | ketlarnar | ||
| Dative | ketli | ketlinum | ketlum | ketlunum | ||
| Genitive | ketils | ketilsins | ketla | ketlanna | ||
| Declension of ketil | ||||||
| Singular | Plural | |||||
| Indefinite | Definite | Indefinite | Definite | |||
| Nominative | ketil | ketilin | katlar | katlarnir | ||
| Accusative | ketil | ketilin | katlar | katlarnar | ||
| Dative | katli | katlinum | køtlum | køtlunum | ||
| Genitive | katlar | katlarins | katla | katlanna | ||
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.