kellem
Hungarian
Etymology
Back-formation from kellemes (“pleasant”). Created during the Hungarian language reform which took place in the 18th–19th centuries. First attested in 1787. [1]
Pronunciation
- IPA(key): [ˈkɛlːɛm]
- Hyphenation: kel‧lem
Noun
kellem (plural kellemek)
Declension
| Inflection (stem in -e-, front unrounded harmony) | ||
|---|---|---|
| singular | plural | |
| nominative | kellem | kellemek |
| accusative | kellemet | kellemeket |
| dative | kellemnek | kellemeknek |
| instrumental | kellemmel | kellemekkel |
| causal-final | kellemért | kellemekért |
| translative | kellemmé | kellemekké |
| terminative | kellemig | kellemekig |
| essive-formal | kellemként | kellemekként |
| essive-modal | — | — |
| inessive | kellemben | kellemekben |
| superessive | kellemen | kellemeken |
| adessive | kellemnél | kellemeknél |
| illative | kellembe | kellemekbe |
| sublative | kellemre | kellemekre |
| allative | kellemhez | kellemekhez |
| elative | kellemből | kellemekből |
| delative | kellemről | kellemekről |
| ablative | kellemtől | kellemektől |
| Possessive forms of kellem | ||
|---|---|---|
| possessor | single possession | multiple possessions |
| 1st person sing. | kellemem | kellemeim |
| 2nd person sing. | kellemed | kellemeid |
| 3rd person sing. | kelleme | kellemei |
| 1st person plural | kellemünk | kellemeink |
| 2nd person plural | kellemetek | kellemeitek |
| 3rd person plural | kellemük | kellemeik |
Derived terms
- kellemű
References
- ↑ Gábor Zaicz, Etimológiai szótár: Magyar szavak és toldalékok eredete, Tinta Könyvkiadó, 2006, →ISBN
Further reading
- kellem in A magyar nyelv értelmező szótára
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.