infortunatus
Latin
Etymology
From in + fortūnātus (“fortunate”), perfect passive participle of fortūnō (“make prosperous”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /in.for.tuːˈnaː.tus/, [ĩː.fɔr.tuːˈnaː.tʊs]
Audio (Classical) (file)
Adjective
īnfortūnātus (feminine īnfortūnāta, neuter īnfortūnātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | īnfortūnātus | īnfortūnāta | īnfortūnātum | īnfortūnātī | īnfortūnātae | īnfortūnāta | |
| genitive | īnfortūnātī | īnfortūnātae | īnfortūnātī | īnfortūnātōrum | īnfortūnātārum | īnfortūnātōrum | |
| dative | īnfortūnātō | īnfortūnātō | īnfortūnātīs | ||||
| accusative | īnfortūnātum | īnfortūnātam | īnfortūnātum | īnfortūnātōs | īnfortūnātās | īnfortūnāta | |
| ablative | īnfortūnātō | īnfortūnātā | īnfortūnātō | īnfortūnātīs | |||
| vocative | īnfortūnāte | īnfortūnāta | īnfortūnātum | īnfortūnātī | īnfortūnātae | īnfortūnāta | |
Related terms
References
- infortunatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- infortunatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- infortunatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.