gurui
Hungarian
Etymology
Pronunciation
- IPA(key): [ˈɡuruʲi]
- Hyphenation: gu‧rui
Noun
gurui
- third-person singular (multiple possessions) possessive of guru
Declension
| Inflection (stem in long/high vowel, back harmony) | ||
|---|---|---|
| singular | plural | |
| nominative | gurui | — |
| accusative | guruit | — |
| dative | guruinak | — |
| instrumental | guruival | — |
| causal-final | guruiért | — |
| translative | guruivá | — |
| terminative | guruiig | — |
| essive-formal | guruiként | — |
| essive-modal | guruiul | — |
| inessive | guruiban | — |
| superessive | guruin | — |
| adessive | guruinál | — |
| illative | guruiba | — |
| sublative | guruira | — |
| allative | guruihoz | — |
| elative | guruiból | — |
| delative | guruiról | — |
| ablative | guruitól | — |
Latin
Noun
guruī
- dative singular of gurus
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.