finalis
Dutch
Etymology
Pronunciation
(file) - Hyphenation: fi‧na‧lis
Noun
finalis f (plural finalissen)
Latin
Etymology
From fīnis (“end; boundary, limit”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /fiːˈnaː.lis/, [fiːˈnaː.lɪs]
Audio (Classical) (file)
Adjective
fīnālis (neuter fīnāle); third declension
- Of or pertaining to boundaries.
- Of or pertaining to the end of something; final.
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | fīnālis | fīnāle | fīnālēs | fīnālia | |
| genitive | fīnālis | fīnālium | |||
| dative | fīnālī | fīnālibus | |||
| accusative | fīnālem | fīnāle | fīnālēs, fīnālīs | fīnālia | |
| ablative | fīnālī | fīnālibus | |||
| vocative | fīnālis | fīnāle | fīnālēs | fīnālia | |
Derived terms
Related terms
Descendants
References
- finalis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- finalis in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- finalis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.