eiaculatus

Latin

Etymology

Perfect passive participle of ēiaculor (hurl, shoot out), from ē (out) + iaculor (throw, dart), from iaculum (a missile, a dart), from iaciō (to throw, to hurl).

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /eː.ja.kuˈlaː.tus/, [eː.ja.kʊˈɫaː.tʊs]

Participle

ēiaculātus m (feminine ēiaculāta, neuter ēiaculātum); first/second declension

  1. hurled, shot out, having been shot out.

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative ēiaculātus ēiaculāta ēiaculātum ēiaculātī ēiaculātae ēiaculāta
genitive ēiaculātī ēiaculātae ēiaculātī ēiaculātōrum ēiaculātārum ēiaculātōrum
dative ēiaculātō ēiaculātō ēiaculātīs
accusative ēiaculātum ēiaculātam ēiaculātum ēiaculātōs ēiaculātās ēiaculāta
ablative ēiaculātō ēiaculātā ēiaculātō ēiaculātīs
vocative ēiaculāte ēiaculāta ēiaculātum ēiaculātī ēiaculātae ēiaculāta

Descendants

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.