distractus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of distrahō.
Participle
distractus m (feminine distracta, neuter distractum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | distractus | distracta | distractum | distractī | distractae | distracta | |
| genitive | distractī | distractae | distractī | distractōrum | distractārum | distractōrum | |
| dative | distractō | distractō | distractīs | ||||
| accusative | distractum | distractam | distractum | distractōs | distractās | distracta | |
| ablative | distractō | distractā | distractō | distractīs | |||
| vocative | distracte | distracta | distractum | distractī | distractae | distracta | |
Descendants
References
- distractus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- distractus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- distractus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- distractus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.