conspiratio
Latin
Etymology
From cōnspīrātus.
Noun
cōnspīrātiō f (genitive cōnspīrātiōnis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | cōnspīrātiō | cōnspīrātiōnēs |
| genitive | cōnspīrātiōnis | cōnspīrātiōnum |
| dative | cōnspīrātiōnī | cōnspīrātiōnibus |
| accusative | cōnspīrātiōnem | cōnspīrātiōnēs |
| ablative | cōnspīrātiōne | cōnspīrātiōnibus |
| vocative | cōnspīrātiō | cōnspīrātiōnēs |
Descendants
- Catalan: conspiració
- English: conspiracy, conspiration
- French: conspiration
- Italian: cospirazione
- Portuguese: conspiração
- Romanian: conspirație
- Russian: конспира́ция (konspirácija)
- Spanish: conspiración
References
- conspiratio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- conspiratio in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- conspiratio in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- conspiratio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.