coniecturalis

Latin

Etymology

From coniectūra (conjecture, guess), from cōniciō (bring together, connect; prophesy; conclude), from con (with) + iaciō (throw, hurl).

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /kon.jek.tuːˈraː.lis/, [kɔn.jɛk.tuːˈraː.lɪs]

Adjective

coniectūrālis (neuter coniectūrāle); third declension

  1. Of or belonging to conjecture or guessing; conjectural.

Inflection

Third declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masc./Fem. Neuter Masc./Fem. Neuter
nominative coniectūrālis coniectūrāle coniectūrālēs coniectūrālia
genitive coniectūrālis coniectūrālium
dative coniectūrālī coniectūrālibus
accusative coniectūrālem coniectūrāle coniectūrālēs, coniectūrālīs coniectūrālia
ablative coniectūrālī coniectūrālibus
vocative coniectūrālis coniectūrāle coniectūrālēs coniectūrālia

Derived terms

References

  • coniecturalis in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.