caniformis
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ka.niˈfoːr.mis/, [ka.nɪˈfoːr.mɪs]
Adjective
canifōrmis (neuter canifōrme); third declension
Inflection
Third declension.
| Number | Singular | Plural | |||
|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masc./Fem. | Neuter | Masc./Fem. | Neuter | |
| nominative | canifōrmis | canifōrme | canifōrmēs | canifōrmia | |
| genitive | canifōrmis | canifōrmium | |||
| dative | canifōrmī | canifōrmibus | |||
| accusative | canifōrmem | canifōrme | canifōrmēs | canifōrmia | |
| ablative | canifōrmī | canifōrmibus | |||
| vocative | canifōrmis | canifōrme | canifōrmēs | canifōrmia | |
Descendants
- Translingual: Caniformia
References
- caniformis in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- caniformis in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.