bliken
English
Etymology
From Middle English bliknen, from Middle English bliken (“to bille”) or from Old Norse blikna. More at blike, blick.
Pronunciation
- Rhymes: -aɪkən
Verb
bliken (third-person singular simple present blikens, present participle blikening, simple past and past participle blikened)
Anagrams
Middle Dutch
Etymology
From Old Dutch *blīkan, from Proto-Germanic *blīkaną, *blīkijaną.
Pronunciation
- IPA(key): /ˈbliːkən/
Verb
bliken
- to shine, to glitter
- to appear (come into sight)
- to appear (have a certain appearance)
- to show, to demonstrate
- to be evident
Inflection
| Strong class 1 | ||
|---|---|---|
| Infinitive | bliken | |
| 3rd sg. past | blêec | |
| 3rd pl. past | blēken | |
| Past participle | geblēken | |
| Infinitive | bliken | |
| In genitive | blikens | |
| In dative | blikene | |
| Indicative | Present | Past |
| 1st singular | blike | blêec |
| 2nd singular | blijcs, blikes | blēecs, blēkes |
| 3rd singular | blijct, bliket | blêec |
| 1st plural | bliken | blēken |
| 2nd plural | blijct, bliket | blēect, blēket |
| 3rd plural | bliken | blēken |
| Subjunctive | Present | Past |
| 1st singular | blike | blēke |
| 2nd singular | blijcs, blikes | blēkes |
| 3rd singular | blike | blēke |
| 1st plural | bliken | blēken |
| 2nd plural | blijct, bliket | blēket |
| 3rd plural | bliken | blēken |
| Imperative | Present | |
| Singular | blijc, blike | |
| Plural | blijct, bliket | |
| Present | Past | |
| Participle | blikende | geblēken |
Derived terms
- blikelijc
- gebliken
- ontbliken
- verbliken
- wēderbliken
Descendants
- Dutch: blijken
- Limburgish: blieke
Further reading
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.