bijstellen

Dutch

Etymology

From bij +‎ stellen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈbɛi̯stɛlə(n)/
  • audio(file)

Verb

bijstellen

  1. (transitive) to adjust, to adapt

Inflection

Inflection of bijstellen (weak, separable)
infinitive bijstellen
past singular stelde bij
past participle bijgesteld
infinitive bijstellen
gerund bijstellen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular stel bij stelde bij bijstel bijstelde
2nd person sing. (jij) stelt bij stelde bij bijstelt bijstelde
2nd person sing. (u) stelt bij stelde bij bijstelt bijstelde
2nd person sing. (gij) stelt bij stelde bij bijstelt bijstelde
3rd person singular stelt bij stelde bij bijstelt bijstelde
plural stellen bij stelden bij bijstellen bijstelden
subjunctive sing.1 stelle bij stelde bij bijstelle bijstelde
subjunctive plur.1 stellen bij stelden bij bijstellen bijstelden
imperative sing. stel bij
imperative plur.1 stelt bij
participles bijstellend bijgesteld
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.