beuken
Dutch
Pronunciation
- IPA(key): /ˈbøː.kə(n)/
- Hyphenation: beu‧ken
Etymology 1
From Middle Dutch boken, bueken. This etymology is incomplete. You can help Wiktionary by elaborating on the origins of this term.
Verb
beuken
Inflection
| Inflection of beuken (weak) | ||||
|---|---|---|---|---|
| infinitive | beuken | |||
| past singular | beukte | |||
| past participle | gebeukt | |||
| infinitive | beuken | |||
| gerund | beuken n | |||
| verbal noun | — | |||
| present tense | past tense | |||
| 1st person singular | beuk | beukte | ||
| 2nd person sing. (jij) | beukt | beukte | ||
| 2nd person sing. (u) | beukt | beukte | ||
| 2nd person sing. (gij) | beukt | beukte | ||
| 3rd person singular | beukt | beukte | ||
| plural | beuken | beukten | ||
| subjunctive sing.1 | beuke | beukte | ||
| subjunctive plur.1 | beuken | beukten | ||
| imperative sing. | beuk | |||
| imperative plur.1 | beukt | |||
| participles | beukend | gebeukt | ||
| 1) Archaic. | ||||
Etymology 2
Adjective
beuken (not comparable)
- beechen (made of beech wood)
Inflection
| Inflection of beuken | ||||
|---|---|---|---|---|
| uninflected | beuken | |||
| inflected | beuken | |||
| comparative | — | |||
| positive | ||||
| predicative/adverbial | — | |||
| indefinite | m./f. sing. | beuken | ||
| n. sing. | beuken | |||
| plural | beuken | |||
| definite | beuken | |||
| partitive | — | |||
Etymology 3
Noun
beuken
- Plural form of beuk
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.