beluisteren

Dutch

Etymology

From be- + luisteren.

Pronunciation

  • IPA(key): /bəˈlœy̯stərə(n)/
  • (file)

Verb

beluisteren

  1. (transitive) to listen to

Inflection

Inflection of beluisteren (weak, prefixed)
infinitive beluisteren
past singular beluisterde
past participle beluisterd
infinitive beluisteren
gerund beluisteren n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular beluister beluisterde
2nd person sing. (jij) beluistert beluisterde
2nd person sing. (u) beluistert beluisterde
2nd person sing. (gij) beluistert beluisterde
3rd person singular beluistert beluisterde
plural beluisteren beluisterden
subjunctive sing.1 beluistere beluisterde
subjunctive plur.1 beluisteren beluisterden
imperative sing. beluister
imperative plur.1 beluistert
participles beluisterend beluisterd
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.