beitelen

Dutch

Etymology

18th century. From beitel.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈbɛi̯.tə.lə(n)/
  • (file)
  • Hyphenation: bei‧te‧len

Verb

beitelen

  1. (transitive) to chisel
    • 1769, Johannes le Francq van Berkhey, Natuurlyke historie van Holland, vol. 2, publ. by Yntema & Tieboel, page 282.
      Onder welken de naarstige en kundige Beeldhouwer ZIESENIS, door het konstig beitelen van twee deftige Standbeelden, op de Hofstede van den Heer Raadpensionaris STEIN, zig reeds een regtmaatigen lof verworven heft.
      (please add an English translation of this quote)

Inflection

Inflection of beitelen (weak)
infinitive beitelen
past singular beitelde
past participle gebeiteld
infinitive beitelen
gerund beitelen n
verbal noun
present tense past tense
1st person singular beitel beitelde
2nd person sing. (jij) beitelt beitelde
2nd person sing. (u) beitelt beitelde
2nd person sing. (gij) beitelt beitelde
3rd person singular beitelt beitelde
plural beitelen beitelden
subjunctive sing.1 beitele beitelde
subjunctive plur.1 beitelen beitelden
imperative sing. beitel
imperative plur.1 beitelt
participles beitelend gebeiteld
1) Archaic.

Derived terms

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.