afhalen

Dutch

Etymology

From af +‎ halen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɑfɦaːlə(n)/
  • Audio(file)

Verb

afhalen

  1. (transitive) to pick up, take away (of e.g. a placed order)

Inflection

Inflection of afhalen (weak, separable)
infinitive afhalen
past singular haalde af
past participle afgehaald
infinitive afhalen
gerund afhalen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular haal af haalde af afhaal afhaalde
2nd person sing. (jij) haalt af haalde af afhaalt afhaalde
2nd person sing. (u) haalt af haalde af afhaalt afhaalde
2nd person sing. (gij) haalt af haalde af afhaalt afhaalde
3rd person singular haalt af haalde af afhaalt afhaalde
plural halen af haalden af afhalen afhaalden
subjunctive sing.1 hale af haalde af afhale afhaalde
subjunctive plur.1 halen af haalden af afhalen afhaalden
imperative sing. haal af
imperative plur.1 haalt af
participles afhalend afgehaald
1) Archaic.

Derived terms

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.