afbreken

Dutch

Etymology

From af +‎ breken.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɑvˌbreːkə(n)/
  • Audio(file)

Verb

afbreken

  1. (ergative) to break off
  2. (transitive) to demolish, to break down
  3. (ergative) to decompose
  4. (ergative) to cut short, to abort, to end

Inflection

Inflection of afbreken (strong class 4, separable)
infinitive afbreken
past singular brak af
past participle afgebroken
infinitive afbreken
gerund afbreken n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular breek af brak af afbreek afbrak
2nd person sing. (jij) breekt af brak af afbreekt afbrak
2nd person sing. (u) breekt af brak af afbreekt afbrak
2nd person sing. (gij) breekt af braakt af afbreekt afbraakt
3rd person singular breekt af brak af afbreekt afbrak
plural breken af braken af afbreken afbraken
subjunctive sing.1 breke af brake af afbreke afbrake
subjunctive plur.1 breken af braken af afbreken afbraken
imperative sing. breek af
imperative plur.1 breekt af
participles afbrekend afgebroken
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.