afbeulen

Dutch

Etymology

Compound of af +‎ beulen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈɑfˌbøː.lə(n)/
  • Audio(file)
  • Hyphenation: af‧beu‧len

Verb

afbeulen

  1. (reflexive, transitive) to exhaust, to tire out
  2. (transitive, dated) to torment, to torture

Inflection

Inflection of afbeulen (weak, separable)
infinitive afbeulen
past singular beulde af
past participle afgebeuld
infinitive afbeulen
gerund afbeulen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular beul af beulde af afbeul afbeulde
2nd person sing. (jij) beult af beulde af afbeult afbeulde
2nd person sing. (u) beult af beulde af afbeult afbeulde
2nd person sing. (gij) beult af beulde af afbeult afbeulde
3rd person singular beult af beulde af afbeult afbeulde
plural beulen af beulden af afbeulen afbeulden
subjunctive sing.1 beule af beulde af afbeule afbeulde
subjunctive plur.1 beulen af beulden af afbeulen afbeulden
imperative sing. beul af
imperative plur.1 beult af
participles afbeulend afgebeuld
1) Archaic.

Derived terms

  • afbeulerij
  • afbeuling
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.