afbellen

Dutch

Pronunciation

  • Audio(file)
  • Hyphenation: af‧bel‧len

Etymology

From af +‎ bellen.

Verb

afbellen

  1. (transitive) to cancel / call off by telephone
Inflection
Inflection of afbellen (weak, separable)
infinitive afbellen
past singular belde af
past participle afgebeld
infinitive afbellen
gerund afbellen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular bel af belde af afbel afbelde
2nd person sing. (jij) belt af belde af afbelt afbelde
2nd person sing. (u) belt af belde af afbelt afbelde
2nd person sing. (gij) belt af belde af afbelt afbelde
3rd person singular belt af belde af afbelt afbelde
plural bellen af belden af afbellen afbelden
subjunctive sing.1 belle af belde af afbelle afbelde
subjunctive plur.1 bellen af belden af afbellen afbelden
imperative sing. bel af
imperative plur.1 belt af
participles afbellend afgebeld
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.