abditus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of abdō (“remove, withdraw, put away”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈab.di.tus/, [ˈab.dɪ.tʊs]
Participle
abditus m (feminine abdita, neuter abditum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | abditus | abdita | abditum | abditī | abditae | abdita | |
| genitive | abditī | abditae | abditī | abditōrum | abditārum | abditōrum | |
| dative | abditō | abditō | abditīs | ||||
| accusative | abditum | abditam | abditum | abditōs | abditās | abdita | |
| ablative | abditō | abditā | abditō | abditīs | |||
| vocative | abdite | abdita | abditum | abditī | abditae | abdita | |
Related terms
References
- abditus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- abditus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- abditus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
- abditus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.