abdicativus

Latin

Etymology

From abdīcō (to deny) + -īvus.

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /ab.di.kaˈtiː.wus/, [ab.dɪ.kaˈtiː.wʊs]

Adjective

abdicatīvus (feminine abdicatīva, neuter abdicatīvum); first/second declension

  1. negative

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative abdicatīvus abdicatīva abdicatīvum abdicatīvī abdicatīvae abdicatīva
genitive abdicatīvī abdicatīvae abdicatīvī abdicatīvōrum abdicatīvārum abdicatīvōrum
dative abdicatīvō abdicatīvō abdicatīvīs
accusative abdicatīvum abdicatīvam abdicatīvum abdicatīvōs abdicatīvās abdicatīva
ablative abdicatīvō abdicatīvā abdicatīvō abdicatīvīs
vocative abdicatīve abdicatīva abdicatīvum abdicatīvī abdicatīvae abdicatīva

Synonyms

References

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.