aanvullen

Dutch

Etymology

From aan +‎ vullen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnvʏlə(n)/
  • audio(file)

Verb

aanvullen

  1. (transitive) to supplement
  2. (transitive) to complement, to complete

Inflection

Inflection of aanvullen (weak, separable)
infinitive aanvullen
past singular vulde aan
past participle aangevuld
infinitive aanvullen
gerund aanvullen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular vul aan vulde aan aanvul aanvulde
2nd person sing. (jij) vult aan vulde aan aanvult aanvulde
2nd person sing. (u) vult aan vulde aan aanvult aanvulde
2nd person sing. (gij) vult aan vulde aan aanvult aanvulde
3rd person singular vult aan vulde aan aanvult aanvulde
plural vullen aan vulden aan aanvullen aanvulden
subjunctive sing.1 vulle aan vulde aan aanvulle aanvulde
subjunctive plur.1 vullen aan vulden aan aanvullen aanvulden
imperative sing. vul aan
imperative plur.1 vult aan
participles aanvullend aangevuld
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.