aanvangen

Dutch

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnvɑŋə(n)/
  • audio(file)

Etymology 1

From aan +‎ vangen.

Verb

aanvangen

  1. (transitive) to begin, to start, to commence
  2. (intransitive) to begin, to start, to commence
Inflection
Inflection of aanvangen (strong class 7, separable)
infinitive aanvangen
past singular ving aan
past participle aangevangen
infinitive aanvangen
gerund aanvangen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular vang aan ving aan aanvang aanving
2nd person sing. (jij) vangt aan ving aan aanvangt aanving
2nd person sing. (u) vangt aan ving aan aanvangt aanving
2nd person sing. (gij) vangt aan vingt aan aanvangt aanvingt
3rd person singular vangt aan ving aan aanvangt aanving
plural vangen aan vingen aan aanvangen aanvingen
subjunctive sing.1 vange aan vinge aan aanvange aanvinge
subjunctive plur.1 vangen aan vingen aan aanvangen aanvingen
imperative sing. vang aan
imperative plur.1 vangt aan
participles aanvangend aangevangen
1) Archaic.

Etymology 2

See etymology on the main entry.

Noun

aanvangen

  1. plural of aanvang

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.