aantijgen

Dutch

Etymology

Compound of aan +‎ tijgen.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnˌtɛi̯.ɣə(n)/
  • Audio(file)
  • Hyphenation: aan‧tij‧gen

Verb

aantijgen

  1. (transitive, with the accused as indirect object, formal) to accuse (someone or something) of
  2. (transitive, archaic) to accuse

Inflection

Inflection of aantijgen (strong class 1, separable)
infinitive aantijgen
past singular teeg aan
past participle aangetegen
infinitive aantijgen
gerund aantijgen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular tijg aan teeg aan aantijg aanteeg
2nd person sing. (jij) tijgt aan teeg aan aantijgt aanteeg
2nd person sing. (u) tijgt aan teeg aan aantijgt aanteeg
2nd person sing. (gij) tijgt aan teegt aan aantijgt aanteegt
3rd person singular tijgt aan teeg aan aantijgt aanteeg
plural tijgen aan tegen aan aantijgen aantegen
subjunctive sing.1 tijge aan tege aan aantijge aantege
subjunctive plur.1 tijgen aan tegen aan aantijgen aantegen
imperative sing. tijg aan
imperative plur.1 tijgt aan
participles aantijgend aangetegen
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.