aanranden

Dutch

Etymology

Unknown. Found in late Middle Dutch anransen. Possibly connected with rand.

Pronunciation

  • IPA(key): /ˈaːnrɑndə(n)/
  • audio(file)

Verb

aanranden

  1. (transitive) to assault sexually
  2. (transitive, archaic) to assault (to inflict (severe) physical injuries on)

Inflection

Inflection of aanranden (weak, separable)
infinitive aanranden
past singular randde aan
past participle aangerand
infinitive aanranden
gerund aanranden n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular rand aan randde aan aanrand aanrandde
2nd person sing. (jij) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
2nd person sing. (u) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
2nd person sing. (gij) randt aan randde aan aanrandt aanrandde
3rd person singular randt aan randde aan aanrandt aanrandde
plural randen aan randden aan aanranden aanrandden
subjunctive sing.1 rande aan randde aan aanrande aanrandde
subjunctive plur.1 randen aan randden aan aanranden aanrandden
imperative sing. rand aan
imperative plur.1 randt aan
participles aanrandend aangerand
1) Archaic.

Anagrams

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.