aanbaffen

Dutch

Etymology

From aan +‎ baffen (“to bark”).

Verb

aanbaffen

  1. Obsolete form of aanblaffen. (both senses)

Inflection

Inflection of aanbaffen (weak, separable)
infinitive aanbaffen
past singular bafte aan
past participle aangebaft
infinitive aanbaffen
gerund aanbaffen n
verbal noun —
main clause subordinate clause
present tense past tense present tense past tense
1st person singular baf aan bafte aan aanbaf aanbafte
2nd person sing. (jij) baft aan bafte aan aanbaft aanbafte
2nd person sing. (u) baft aan bafte aan aanbaft aanbafte
2nd person sing. (gij) baft aan bafte aan aanbaft aanbafte
3rd person singular baft aan bafte aan aanbaft aanbafte
plural baffen aan baften aan aanbaffen aanbaften
subjunctive sing.1 baffe aan bafte aan aanbaffe aanbafte
subjunctive plur.1 baffen aan baften aan aanbaffen aanbaften
imperative sing. baf aan
imperative plur.1 baft aan
participles aanbaffend aangebaft
1) Archaic.
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.