वक्त्र

Sanskrit

From Proto-Indo-Aryan *waktrám, from Proto-Indo-Iranian *waktrám, from Proto-Indo-European *wokʷtlóm (“mouth”), from *wekʷ- (“to speak”). Cognate with Proto-Celtic *woxtlom (whence Old Irish focul, Irish focal, Manx fockle and Scottish Gaelic facal).

वक्त्र • (vaktrá) n

Neuter a-stem declension of वक्त्र (vaktra)
	Singular	Dual	Plural
Nominative	वक्त्रम् vaktram	वक्त्रे vaktre	वक्त्राणि / वक्त्रा¹ vaktrāṇi / vaktrā¹
Vocative	वक्त्र vaktra	वक्त्रे vaktre	वक्त्राणि / वक्त्रा¹ vaktrāṇi / vaktrā¹
Accusative	वक्त्रम् vaktram	वक्त्रे vaktre	वक्त्राणि / वक्त्रा¹ vaktrāṇi / vaktrā¹
Instrumental	वक्त्रेण vaktreṇa	वक्त्राभ्याम् vaktrābhyām	वक्त्रैः / वक्त्रेभिः¹ vaktraiḥ / vaktrebhiḥ¹
Dative	वक्त्राय vaktrāya	वक्त्राभ्याम् vaktrābhyām	वक्त्रेभ्यः vaktrebhyaḥ
Ablative	वक्त्रात् vaktrāt	वक्त्राभ्याम् vaktrābhyām	वक्त्रेभ्यः vaktrebhyaḥ
Genitive	वक्त्रस्य vaktrasya	वक्त्रयोः vaktrayoḥ	वक्त्राणाम् vaktrāṇām
Locative	वक्त्रे vaktre	वक्त्रयोः vaktrayoḥ	वक्त्रेषु vaktreṣu
Notes	¹Vedic

Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 912

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.