कण

See also: कोण

Hindi

Etymology

Borrowed from Sanskrit कण (kaṇa).

Noun

कण • (kaṇ) m

  1. a speck, particle, atom

Marathi

Etymology

Borrowed from Sanskrit कण (kaṇa).

Noun

कण • (kaṇ) m

  1. particle, atom

Sanskrit

Etymology

From Proto-Indo-European *kón- (“dust, ashes”). Cognate with Latin cinis and Ancient Greek κόνις (kónis).

Pronunciation

Noun

कण • (káṇa) m

  1. any minute particle, atom
  2. a grain, grain of corn, single seed.

Declension

Masculine a-stem declension of कण
Nom. sg. कणः (kaṇaḥ)
Gen. sg. कणस्य (kaṇasya)
Singular Dual Plural
Nominative कणः (kaṇaḥ) कणौ (kaṇau) कणाः (kaṇāḥ)
Vocative कण (kaṇa) कणौ (kaṇau) कणाः (kaṇāḥ)
Accusative कणम् (kaṇam) कणौ (kaṇau) कणान् (kaṇān)
Instrumental कणेन (kaṇena) कणाभ्याम् (kaṇābhyām) कणैः (kaṇaiḥ)
Dative कणाय (kaṇāya) कणाभ्याम् (kaṇābhyām) कणेभ्यः (kaṇebhyaḥ)
Ablative कणात् (kaṇāt) कणाभ्याम् (kaṇābhyām) कणेभ्यः (kaṇebhyaḥ)
Genitive कणस्य (kaṇasya) कणयोः (kaṇayoḥ) कणानाम् (kaṇānām)
Locative कणे (kaṇe) कणयोः (kaṇayoḥ) कणेषु (kaṇeṣu)

Descendants

References

  • Sir Monier Monier-Williams (1898) A Sanskrit-English dictionary etymologically and philologically arranged with special reference to cognate Indo-European languages, Oxford: Clarendon Press, page 245/1
This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.