واعظ
Arabic
Etymology
Derived from the active participle of وَعَظَ (waʿaẓa, “to preach”), from the root و ع ظ (w-ʿ-ẓ).
Noun
وَاعِظ • (wāʿiẓ) m (plural وُعَّاظ (wuʿʿāẓ))
Declension
Declension of noun وَاعِظ (wāʿiẓ)
| Singular | basic singular triptote | ||
|---|---|---|---|
| Indefinite | Definite | Construct | |
| Informal | وَاعِظ wāʿiẓ |
الْوَاعِظ al-wāʿiẓ |
وَاعِظ wāʿiẓ |
| Nominative | وَاعِظٌ wāʿiẓun |
الْوَاعِظُ al-wāʿiẓu |
وَاعِظُ wāʿiẓu |
| Accusative | وَاعِظًا wāʿiẓan |
الْوَاعِظَ al-wāʿiẓa |
وَاعِظَ wāʿiẓa |
| Genitive | وَاعِظٍ wāʿiẓin |
الْوَاعِظِ al-wāʿiẓi |
وَاعِظِ wāʿiẓi |
| Dual | Indefinite | Definite | Construct |
| Informal | وَاعِظَيْن wāʿiẓayn |
الْوَاعِظَيْن al-wāʿiẓayn |
وَاعِظَيْ wāʿiẓay |
| Nominative | وَاعِظَانِ wāʿiẓāni |
الْوَاعِظَانِ al-wāʿiẓāni |
وَاعِظَا wāʿiẓā |
| Accusative | وَاعِظَيْنِ wāʿiẓayni |
الْوَاعِظَيْنِ al-wāʿiẓayni |
وَاعِظَيْ wāʿiẓay |
| Genitive | وَاعِظَيْنِ wāʿiẓayni |
الْوَاعِظَيْنِ al-wāʿiẓayni |
وَاعِظَيْ wāʿiẓay |
| Plural | basic broken plural triptote | ||
| Indefinite | Definite | Construct | |
| Informal | وُعَّاظ wuʿʿāẓ |
الْوُعَّاظ al-wuʿʿāẓ |
وُعَّاظ wuʿʿāẓ |
| Nominative | وُعَّاظٌ wuʿʿāẓun |
الْوُعَّاظُ al-wuʿʿāẓu |
وُعَّاظُ wuʿʿāẓu |
| Accusative | وُعَّاظًا wuʿʿāẓan |
الْوُعَّاظَ al-wuʿʿāẓa |
وُعَّاظَ wuʿʿāẓa |
| Genitive | وُعَّاظٍ wuʿʿāẓin |
الْوُعَّاظِ al-wuʿʿāẓi |
وُعَّاظِ wuʿʿāẓi |
References
- Wehr, Hans (1979), “وعظ”, in J. Milton Cowan, editor, A Dictionary of Modern Written Arabic, 4th edition, Ithaca, NY: Spoken Language Services, →ISBN
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.