σέβομαι

Ancient Greek

Etymology

From Proto-Indo-European *tyegʷ- (“avoid, yield to”). Cognates include Sanskrit त्यक्त (tyaktá, “forsaken, abandoned”) and त्यजति (tyajati, “to forsake, abandon”) and Avestan 𐬌𐬚𐬀𐬌𐬌𐬀𐬘𐬀𐬵-‎ (iθaiiajah-), 𐬌𐬚𐬌𐬌𐬈𐬘𐬀𐬵-‎ (iθiiejah-).

Pronunciation

(5^th BCE Attic) IPA^(key): /sé.bo.mai̯/
(1^st CE Egyptian) IPA^(key): /ˈsɛ.bo.mɛ/
(4^th CE Koine) IPA^(key): /ˈse.βo.mɛ/
(10^th CE Byzantine) IPA^(key): /ˈse.vo.me/
(15^th CE Constantinopolitan) IPA^(key): /ˈse.vo.me/

Verb

σέβομαι • (sébomai)

to feel awe or fear before God, especially when about to do something disgraceful; to feel shame, religious awe

Inflection

Present: σέβομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/ passive	indicative	σέβομαι	σέβῃ, σέβει	σέβεται	σέβεσθον	σέβεσθον	σεβόμεθᾰ	σέβεσθε	σέβονται
	subjunctive	σέβωμαι	σέβῃ	σέβηται	σέβησθον	σέβησθον	σεβώμεθᾰ	σέβησθε	σέβωνται
	optative	σεβοίμην	σέβοιο	σέβοιτο	σέβοισθον	σεβοίσθην	σεβοίμεθᾰ	σέβοισθε	σέβοιντο
	imperative		σέβου	σεβέσθω	σέβεσθον	σεβέσθων		σέβεσθε	σεβέσθων
						middle/passive
infinitive						σέβεσθαι
participle	m					σεβόμενος
	f					σεβομένη
	n					σεβόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Imperfect: ἐσεβόμην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
middle/ passive	indicative	ἐσεβόμην	ἐσέβου	ἐσέβετο	ἐσέβεσθον	ἐσεβέσθην	ἐσεβόμεθᾰ	ἐσέβεσθε	ἐσέβοντο
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Future: σεβήσομαι

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	σεβήσομαι	σεβήσῃ	σεβήσεται	σεβήσεσθον	σεβήσεσθον	σεβησόμεθᾰ	σεβήσεσθε	σεβήσονται
passive	optative	σεβησοίμην	σεβήσοιο	σεβήσοιτο	σεβήσοισθον	σεβησοίσθην	σεβησοίμεθᾰ	σεβήσοισθε	σεβήσοιντο
							passive
infinitive							σεβήσεσθαι
participle	m						σεβησόμενος
	f						σεβησομένη
	n						σεβησόμενον
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Aorist: σέφθην

number		singular			dual		plural
		first	second	third	second	third	first	second	third
passive	indicative	σέφθην	σέφθης	σέφθη	σέφθητον	σεφθήτην	σέφθημεν	σέφθητε	σέφθησᾰν
	subjunctive	ῶ	ῇς	ῇ	ῆτον	ῆτον	ῶμεν	ῆτε	ῶσῐ(ν)
	optative	είην	είης	είη	εῖτον, είητον	είτην, ειήτην	εῖμεν, είημεν	εῖτε, είητε	εῖεν, είησᾰν
	imperative		ῆτῐ	ήτω	ῆτον	ήτων		ῆτε	έντων
							passive
infinitive							ῆναι
participle	m						είς
	f						εῖσᾰ
	n						έν
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For conjugation in dialects other than Attic, see Appendix:Ancient Greek dialectal conjugation.

Derived terms

εὐσεβής (eusebḗs)
σέβας (sébas)
- σεβάζομαι (sebázomai)
  - σεβασμός (sebasmós)
  - σεβαστός (sebastós), Σεβαστός (Sebastós)
    - σεβαστεῖον (sebasteîon)
σέβασις (sébasis)
σέβω (sébō)
σεμνός (semnós)
- σεμνότης (semnótēs)

Descendants

Greek: σέβομαι (sévomai)

References

σέβομαι in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press
σέβομαι in Bailly, Anatole (1935) Le Grand Bailly: Dictionnaire grec-français, Paris: Hachette
σέβομαι in Cunliffe, Richard J. (1924) A Lexicon of the Homeric Dialect: Expanded Edition, Norman: University of Oklahoma Press, published 1963
G4576 in Strong’s Exhaustive Concordance to the Bible, 1979

Greek

Etymology

From Ancient Greek σέβομαι (sébomai).

Verb

σέβομαι • (sévomai) deponent (simple past σεβάστηκα)

respect

Conjugation

σέβομαι

		Non-past tenses		Past tenses
Imperfective		Present	Continuous future	Imperfect
1st person	sg	σέβομαι	θα σέβομαι	σεβόμουν, σεβόμουνα
2nd person		σέβεσαι	θα σέβεσαι	σεβόσουν, σεβόσουνα
3rd person		σέβεται	θα σέβεται	σεβόταν, σεβότανε
1st person	pl	σεβόμαστε	θα σεβόμαστε	σεβόμασταν, σεβόμαστε²
2nd person		σέβεστε, σεβόσαστε¹	θα σέβεστε, σεβόσαστε¹	σεβόσασταν, σεβόσαστε²
3rd person		σέβονται	θα σέβονται	σέβονταν, σεβόντανε, σεβόντουσαν

Perfective		Dependent^†	Simple future	Simple past (Aorist)
1st person	sg	σεβαστώ	θα σεβαστώ	σεβάστηκα
2nd person		σεβαστείς	θα σεβαστείς	σεβάστηκες
3rd person		σεβαστεί	θα σεβαστεί	σεβάστηκε
1st person	pl	σεβαστούμε	θα σεβαστούμε	σεβαστήκαμε
2nd person		σεβαστείτε	θα σεβαστείτε	σεβαστήκατε
3rd person		σεβαστούν, σεβαστούνε	θα σεβαστούν, θα σεβαστούνε	σεβάστηκαν, σεβαστήκανε

Imperative		Imperfective	Perfective
2nd person	sg	—³	σεβάσου
2nd person	pl	—³	σεβαστείτε

Perfect tenses
Perfect		έχω σεβαστεί, έχεις σεβαστεί έχει σεβαστεί, …
Future perfect		θα έχω σεβαστεί, θα έχεις σεβαστεί, θα έχει σεβαστεί, …
Past perfect		είχα σεβαστεί, είχες σεβαστεί, είχε σεβαστεί, …

Subjunctive
Continuous		The present tense form preceded by να, ας, etc
Simple		The dependent form preceded by να, ας, etc
Past perfect		The perfect tense form preceded by να, ας, etc

When multiple forms are listed above the first will usually be the most common; additional forms may be rare and not given by all sources.
† The dependent form is not used independently, negative and tense forms of the verb are produced when the dependent is preceded by the appropriate particle. The dependent 3rd person singular, the non-finite form, is used with the auxiliary verb έχω in the most common perfect tense forms. 1. Colloquial forms 2. Identical to present tense form 3. The existence of these forms is doubtful

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.