μέτοικος

Ancient Greek

μετα- (meta-, indicating change) +‎ οἶκος (oîkos, “home”)

μέτοικος • (métoikos) m, f (genitive μετοίκου); second declension

(Ionic, Attic, Koine)

Second declension of ὁ, ἡ μέτοικος; τοῦ, τῆς μετοίκου (Attic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ, ἡ μέτοικος ho, hē métoikos	τὼ μετοίκω tṑ metoíkō	οἱ, αἱ μέτοικοι hoi, hai métoikoi
Genitive	τοῦ, τῆς μετοίκου toû, tês metoíkou	τοῖν μετοίκοιν toîn metoíkoin	τῶν μετοίκων tôn metoíkōn
Dative	τῷ, τῇ μετοίκῳ tôi, têi metoíkōi	τοῖν μετοίκοιν toîn metoíkoin	τοῖς, ταῖς μετοίκοις toîs, taîs metoíkois
Accusative	τὸν, τὴν μέτοικον tòn, tḕn métoikon	τὼ μετοίκω tṑ metoíkō	τοὺς, τᾱ̀ς μετοίκους toùs, tā̀s metoíkous
Vocative	μέτοικε métoike	μετοίκω metoíkō	μέτοικοι métoikoi
Notes:	This table gives Attic inflectional endings. For declension in other dialects, see Appendix:Ancient Greek dialectal declension.

Second declension of ὁ, ἡ μέτοικος; τοῦ, τῆς μετοίκου (Ionic)

Case / #	Singular	Dual	Plural
Nominative	ὁ, ἡ μέτοικος ho, hē métoikos	τὼ μετοίκω tṑ metoíkō	οἱ, αἱ μέτοικοι hoi, hai métoikoi
Genitive	τοῦ, τῆς μετοίκου toû, tês metoíkou	τοῖν μετοίκοιν toîn metoíkoin	τῶν μετοίκων tôn metoíkōn
Dative	τῷ, τῇ μετοίκῳ tôi, têi metoíkōi	τοῖν μετοίκοιν toîn metoíkoin	τοῖσῐ(ν) μετοίκοις toîsi(n) metoíkois
Accusative	τὸν, τὴν μέτοικον tòn, tḕn métoikon	τὼ μετοίκω tṑ metoíkō	τοὺς, τᾱ̀ς μετοίκους toùs, tā̀s metoíkous
Vocative	μέτοικε métoike	μετοίκω metoíkō	μέτοικοι métoikoi
Notes:	Dialects other than Attic are not well attested. Some forms may be based on conjecture. Use with caution.

μέτοικος in Liddell & Scott (1940) A Greek–English Lexicon, Oxford: Clarendon Press

From Ancient Greek μέτοικος (métoikos, “foreigner, metic”)

μέτοικος • (métoikos) m (plural μέτοικοι)

declension of μέτοικος

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.