διαδοχικός

Greek

Etymology

From Ancient Greek διαδέχομαι (diadékhomai, “to succeed”). First attested 1833.

Pronunciation

IPA^(key): /ðʝaðoçiˈkos/
Hyphenation: δια‧δο‧χι‧κός

Adjective

διαδοχικός • (diadochikós) m (feminine διαδοχική, neuter διαδοχικό)

successive, consecutive (coming one after the other in a series.)

διαδοχικές νίκες ― diadochikés níkes ― successive victories

διαδοχικά πλήγματα ― diadochiká plígmata ― successive blows

Declension

positive forms of διαδοχικός

number case / gender	singular			plural
number case / gender	masculine	feminine	neuter	masculine	feminine	neuter
nominative	διαδοχικός	διαδοχική	διαδοχικό	διαδοχικοί	διαδοχικές	διαδοχικά
genitive	διαδοχικού	διαδοχικής	διαδοχικού	διαδοχικών	διαδοχικών	διαδοχικών
accusative	διαδοχικό	διαδοχική	διαδοχικό	διαδοχικούς	διαδοχικές	διαδοχικά
vocative	διαδοχικέ	διαδοχική	διαδοχικό	διαδοχικοί	διαδοχικές	διαδοχικά

Synonyms

(successive): διάδοχος (diádochos), σειριακός (seiriakós)

Derived terms

διαδοχικά (diadochiká, “successively, consecutively”) (adverb)
διαδοχική διερμηνεία (diadochikí diermineía)
διαδοχικότητα f (diadochikótita, “successiveness”)
διαδοχικώς (diadochikós, “successively, consecutively”) (adverb)

Related terms

διαδοχή f (diadochí, “succession, series”)
διάδοχος m, f (diádochos, “successor, heir”)

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.