γαργαλίζω

Greek

Pronunciation

IPA^(key): /ɣaɾɣaˈlizo/
Hyphenation: γαρ‧γα‧λί‧ζω

Verb

γαργαλίζω • (gargalízo) (simple past γαργάλισα, passive γαργαλίζομαι)

Rare form of γαργαλώ (gargaló).

Conjugation

γαργαλίζω

	Present →	Imperfect →	Continuous future →	Continuous subjunctive →	Imperative →
1s	γαργαλίζω	γαργάλιζα	θα γαργαλίζω	να γαργαλίζω
2s	γαργαλίζεις	γαργάλιζες	θα γαργαλίζεις	να γαργαλίζεις	γαργάλιζε
3s	γαργαλίζει	γαργάλιζε	θα γαργαλίζει	να γαργαλίζει

1p	γαργαλίζουμε, γαργαλίζομε	γαργαλίζαμε	θα γαργαλίζουμε, γαργαλίζομε	να γαργαλίζουμε, γαργαλίζομε
2p	γαργαλίζετε	γαργαλίζατε	θα γαργαλίζετε	να γαργαλίζετε	γαργαλίζετε
3p	γαργαλίζουν, γαργαλίζουνε	γαργάλιζαν, γαργαλίζαν, γαργαλίζανε	θα γαργαλίζουν, γαργαλίζουνε	να γαργαλίζουν, γαργαλίζουνε

	Dependent ^†	Simple past →	Simple future →	Simple subjunctive →	Imperative →
1s	γαργαλίσω	γαργάλισα	θα γαργαλίσω	να γαργαλίσω
2s	γαργαλίσεις	γαργάλισες	θα γαργαλίσεις	να γαργαλίσεις	γαργάλισε
3s	γαργαλίσει	γαργάλισε	θα γαργαλίσει	να γαργαλίσει

1p	γαργαλίσουμε, γαργαλίσομε	γαργαλίσαμε	θα γαργαλίσουμε, γαργαλίσομε	να γαργαλίσουμε, γαργαλίσομε
2p	γαργαλίσετε	γαργαλίσατε	θα γαργαλίσετε	να γαργαλίσετε	γαργαλίστε
3p	γαργαλίσουν, γαργαλίσουνε	γαργάλισαν, γαργαλίσαν, γαργαλίσανε	θα γαργαλίσουν, γαργαλίσουνε	να γαργαλίσουν, γαργαλίσουνε

	Perfect →	Pluperfect →	Future perfect →	Subjunctive →
1s	έχω γαργαλίσει	είχα γαργαλίσει	θα έχω γαργαλίσει	να έχω γαργαλίσει
2s	έχεις γαργαλίσει	είχες γαργαλίσει	θα έχεις γαργαλίσει	να έχεις γαργαλίσει
3s	έχει γαργαλίσει	είχε γαργαλίσει	θα έχει γαργαλίσει	να έχει γαργαλίσει

1p	έχουμε γαργαλίσει	είχαμε γαργαλίσει	θα έχουμε γαργαλίσει	να έχουμε γαργαλίσει
2p	έχετε γαργαλίσει	είχατε γαργαλίσει	θα έχετε γαργαλίσει	να έχετε γαργαλίσει
3p	έχουν γαργαλίσει	είχαν γαργαλίσει	θα έχουν γαργαλίσει	να έχουν γαργαλίσει

	Participle:	γαργαλίζοντας	Non-finite ^‡	γαργαλίσει	33, 1a

	This table is templatised, some forms shown may be rare or non-existent. Multiple forms are usually shown in order of reducing frequency. † The dependent is not used alone, it is used to form future simple, perfective subjunctive and other forms. ‡ The non-finite or aorist infinitive form is the same as the 3rd person singular dependent form, used with the auxiliary verb έχω (écho) it produces perfect tense forms.

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.