çalma

Etymology

From Ottoman Turkish چالمه‎ (çalma).

Noun

çalma (definite accusative çalmayı, plural çalmalar)

1. ringing of a bell as a signal

   Saatın çalmasını duyamayacak kadar sağırlaştı. ― [He/She/It] has become so deaf that [he/she/it] cannot hear the ringing of the clock's alarm.

2. the act of stealing

   Şeriat'te dört gram altın değerinden fazlasını çalmanın cezası, elin kesilmesidir. ― In Sharia, to steal more than a value of four grams of gold results in the amputation of the hand.

3. (music) to play

   Mozart, beş yaşında konser verecek kadar iyi piyano çalan bir dâhi çocuktu. ― Mozart was a prodigy who could play piano in a concert with five.