wiþmetan
Old English
Etymology
Verb
wiþmetan
Conjugation
Conjugation of wiþmetan (strong class 5)
| infinitive | wiþmetan | tō wiþmetanne |
|---|---|---|
| indicative | present | past |
| 1st-person singular | wiþmeto | wiþmæt |
| 2nd-person singular | wiþmitst, wiþmitest | wiþmǣte |
| 3rd-person singular | wiþmitt, wiþmiteþ | wiþmæt |
| plural | wiþmetaþ | wiþmǣton |
| subjunctive | present | past |
| singular | wiþmete | wiþmǣte |
| plural | wiþmeten | wiþmǣten |
| imperative | ||
| singular | wiþmet(e) | |
| plural | wiþmetaþ | |
| participle | present | past |
| wiþmetende | wiþmeten | |
Related terms
- wiþermetan
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.