virgultus
Latin
Etymology
From virgultum.
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /wirˈɡul.tus/, [wɪrˈɡʊɫ.tʊs]
Adjective
virgultus (feminine virgulta, neuter virgultum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | virgultus | virgulta | virgultum | virgultī | virgultae | virgulta | |
| genitive | virgultī | virgultae | virgultī | virgultōrum | virgultārum | virgultōrum | |
| dative | virgultō | virgultō | virgultīs | ||||
| accusative | virgultum | virgultam | virgultum | virgultōs | virgultās | virgulta | |
| ablative | virgultō | virgultā | virgultō | virgultīs | |||
| vocative | virgulte | virgulta | virgultum | virgultī | virgultae | virgulta | |
References
- virgultus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- virgultus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.