vetatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of vetō.
Participle
vetatus m (feminine vetata, neuter vetatum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | vetatus | vetata | vetatum | vetatī | vetatae | vetata | |
| genitive | vetatī | vetatae | vetatī | vetatōrum | vetatārum | vetatōrum | |
| dative | vetatō | vetatō | vetatīs | ||||
| accusative | vetatum | vetatam | vetatum | vetatōs | vetatās | vetata | |
| ablative | vetatō | vetatā | vetatō | vetatīs | |||
| vocative | vetate | vetata | vetatum | vetatī | vetatae | vetata | |
References
- vetatus in Charles du Fresne du Cange’s Glossarium Mediæ et Infimæ Latinitatis (augmented edition, 1883–1887)
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.