verificatio
Latin
Noun
verificātiō f (genitive verificātiōnis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | verificātiō | verificātiōnēs |
| genitive | verificātiōnis | verificātiōnum |
| dative | verificātiōnī | verificātiōnibus |
| accusative | verificātiōnem | verificātiōnēs |
| ablative | verificātiōne | verificātiōnibus |
| vocative | verificātiō | verificātiōnēs |
Related terms
Descendants
- Bulgarian: верификация (verifikacija)
- Czech: verifikace
- Dutch: verificatie
- English: verification
- Finnish: verifikaatio, verifikaatti
- French: vérification
- German: Verifikation
- Indonesian: verifikasi
- Italian: verificazione
- Polish: weryfikacja
- Portuguese: verificação
- Romanian: verificație, verificațiune
- Russian: верификация (verifikacija)
- Serbo-Croatian: verifikacija (верификација)
- Spanish: verificación
- Swedish: verifikation
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.