vagatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of vagor (“ramble, wander”).
Participle
vagātus m (feminine vagāta, neuter vagātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | vagātus | vagāta | vagātum | vagātī | vagātae | vagāta | |
| genitive | vagātī | vagātae | vagātī | vagātōrum | vagātārum | vagātōrum | |
| dative | vagātō | vagātō | vagātīs | ||||
| accusative | vagātum | vagātam | vagātum | vagātōs | vagātās | vagāta | |
| ablative | vagātō | vagātā | vagātō | vagātīs | |||
| vocative | vagāte | vagāta | vagātum | vagātī | vagātae | vagāta | |
References
- vagatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- vagatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.