unicus
Latin
Etymology
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /ˈuː.ni.kus/, [ˈuː.nɪ.kʊs]
Adjective
ūnicus (feminine ūnica, neuter ūnicum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ūnicus | ūnica | ūnicum | ūnicī | ūnicae | ūnica | |
| genitive | ūnicī | ūnicae | ūnicī | ūnicōrum | ūnicārum | ūnicōrum | |
| dative | ūnicō | ūnicō | ūnicīs | ||||
| accusative | ūnicum | ūnicam | ūnicum | ūnicōs | ūnicās | ūnica | |
| ablative | ūnicō | ūnicā | ūnicō | ūnicīs | |||
| vocative | ūnice | ūnica | ūnicum | ūnicī | ūnicae | ūnica | |
Descendants
References
- unicus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- unicus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- unicus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.