ululatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of ululō.
Participle
ululātus m (feminine ululāta, neuter ululātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | ululātus | ululāta | ululātum | ululātī | ululātae | ululāta | |
| genitive | ululātī | ululātae | ululātī | ululātōrum | ululātārum | ululātōrum | |
| dative | ululātō | ululātō | ululātīs | ||||
| accusative | ululātum | ululātam | ululātum | ululātōs | ululātās | ululāta | |
| ablative | ululātō | ululātā | ululātō | ululātīs | |||
| vocative | ululāte | ululāta | ululātum | ululātī | ululātae | ululāta | |
Noun
ululātus m (genitive ululātūs); fourth declension
Inflection
Fourth declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | ululātus | ululātūs |
| genitive | ululātūs | ululātuum |
| dative | ululātuī | ululātibus |
| accusative | ululātum | ululātūs |
| ablative | ululātū | ululātibus |
| vocative | ululātus | ululātūs |
References
- ululatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- ululatus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- ululatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.