turbulentus
Latin
Etymology
From turba (“stir, tumult”) + -ulentus (“full of, abounding in”).
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /tur.buˈlen.tus/, [tʊr.bʊˈɫɛn.tʊs]
Adjective
turbulentus (feminine turbulenta, neuter turbulentum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | turbulentus | turbulenta | turbulentum | turbulentī | turbulentae | turbulenta | |
| genitive | turbulentī | turbulentae | turbulentī | turbulentōrum | turbulentārum | turbulentōrum | |
| dative | turbulentō | turbulentō | turbulentīs | ||||
| accusative | turbulentum | turbulentam | turbulentum | turbulentōs | turbulentās | turbulenta | |
| ablative | turbulentō | turbulentā | turbulentō | turbulentīs | |||
| vocative | turbulente | turbulenta | turbulentum | turbulentī | turbulentae | turbulenta | |
Descendants
- Galician: turbulento
- Italian: turbolento, turbulento
- Portuguese: turbulento
- Spanish: turbulento
References
- turbulentus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- turbulentus in Charlton T. Lewis (1891) An Elementary Latin Dictionary, New York: Harper & Brothers
- turbulentus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
- Carl Meissner; Henry William Auden (1894) Latin Phrase-Book, London: Macmillan and Co.
- a demagogue, agitator: plebis dux, vulgi turbator, civis turbulentus, civis rerum novarum cupidus
- revolutionists: homines seditiosi, turbulenti or novarum rerum cupidi
- a demagogue, agitator: plebis dux, vulgi turbator, civis turbulentus, civis rerum novarum cupidus
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.