temporivus

Latin

Etymology

Ultimately from tempus, temporis.

Pronunciation

  • (Classical) IPA(key): /temˈpo.ri.wus/, [tɛmˈpɔ.rɪ.wʊs]

Adjective

temporivus (feminine temporiva, neuter temporivum); first/second declension

  1. early (in a season)

Inflection

First/second declension.

Number Singular Plural
Case / Gender Masculine Feminine Neuter Masculine Feminine Neuter
nominative temporivus temporiva temporivum temporivī temporivae temporiva
genitive temporivī temporivae temporivī temporivōrum temporivārum temporivōrum
dative temporivō temporivō temporivīs
accusative temporivum temporivam temporivum temporivōs temporivās temporiva
ablative temporivō temporivā temporivō temporivīs
vocative temporive temporiva temporivum temporivī temporivae temporiva

Descendants

References

This article is issued from Wiktionary. The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike. Additional terms may apply for the media files.