susurratio
Latin
Noun
susurrātiō f (genitive susurrātiōnis); third declension
Inflection
Third declension.
| Case | Singular | Plural |
|---|---|---|
| nominative | susurrātiō | susurrātiōnēs |
| genitive | susurrātiōnis | susurrātiōnum |
| dative | susurrātiōnī | susurrātiōnibus |
| accusative | susurrātiōnem | susurrātiōnēs |
| ablative | susurrātiōne | susurrātiōnibus |
| vocative | susurrātiō | susurrātiōnēs |
Descendants
- English: susurration
- Portuguese: sussurração
References
- susurratio in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- susurratio in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.