sustentatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of sustentō.
Participle
sustentātus m (feminine sustentāta, neuter sustentātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | sustentātus | sustentāta | sustentātum | sustentātī | sustentātae | sustentāta | |
| genitive | sustentātī | sustentātae | sustentātī | sustentātōrum | sustentātārum | sustentātōrum | |
| dative | sustentātō | sustentātō | sustentātīs | ||||
| accusative | sustentātum | sustentātam | sustentātum | sustentātōs | sustentātās | sustentāta | |
| ablative | sustentātō | sustentātā | sustentātō | sustentātīs | |||
| vocative | sustentāte | sustentāta | sustentātum | sustentātī | sustentātae | sustentāta | |
References
- sustentatus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- sustentatus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.