surrufus
Latin
Pronunciation
- (Classical) IPA(key): /surˈruː.fus/, [sʊrˈruː.fʊs]
Adjective
surrūfus (feminine surrūfa, neuter surrūfum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | surrūfus | surrūfa | surrūfum | surrūfī | surrūfae | surrūfa | |
| genitive | surrūfī | surrūfae | surrūfī | surrūfōrum | surrūfārum | surrūfōrum | |
| dative | surrūfō | surrūfō | surrūfīs | ||||
| accusative | surrūfum | surrūfam | surrūfum | surrūfōs | surrūfās | surrūfa | |
| ablative | surrūfō | surrūfā | surrūfō | surrūfīs | |||
| vocative | surrūfe | surrūfa | surrūfum | surrūfī | surrūfae | surrūfa | |
References
- surrufus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- surrufus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.