sulcatus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of sulcō.
Participle
sulcātus m (feminine sulcāta, neuter sulcātum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | sulcātus | sulcāta | sulcātum | sulcātī | sulcātae | sulcāta | |
| genitive | sulcātī | sulcātae | sulcātī | sulcātōrum | sulcātārum | sulcātōrum | |
| dative | sulcātō | sulcātō | sulcātīs | ||||
| accusative | sulcātum | sulcātam | sulcātum | sulcātōs | sulcātās | sulcāta | |
| ablative | sulcātō | sulcātā | sulcātō | sulcātīs | |||
| vocative | sulcāte | sulcāta | sulcātum | sulcātī | sulcātae | sulcāta | |
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.