suctus
Latin
Etymology
Perfect passive participle of sugō (“suck”).
Participle
suctus m (feminine sucta, neuter suctum); first/second declension
Inflection
First/second declension.
| Number | Singular | Plural | |||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Case / Gender | Masculine | Feminine | Neuter | Masculine | Feminine | Neuter | |
| nominative | suctus | sucta | suctum | suctī | suctae | sucta | |
| genitive | suctī | suctae | suctī | suctōrum | suctārum | suctōrum | |
| dative | suctō | suctō | suctīs | ||||
| accusative | suctum | suctam | suctum | suctōs | suctās | sucta | |
| ablative | suctō | suctā | suctō | suctīs | |||
| vocative | sucte | sucta | suctum | suctī | suctae | sucta | |
Descendants
References
- suctus in Charlton T. Lewis and Charles Short (1879) A Latin Dictionary, Oxford: Clarendon Press
- suctus in Gaffiot, Félix (1934) Dictionnaire Illustré Latin-Français, Hachette
This article is issued from
Wiktionary.
The text is licensed under Creative Commons - Attribution - Sharealike.
Additional terms may apply for the media files.